Project en huisbezoek

Vandaag is het de dag dat mijn Lief 36 jaar wordt, en wij 11 jaar getrouwd zijn, dus heb ik eerst maar eens een telefoontje naar huis gedaan. Alles ging gelukkig nog steeds goed ;-) en toen ik belde waren ze onderweg terug van een bezoekje aan de ark.

We gingen weer op tijd weg voor een project bezoek. BO522 stond op het programma; een van de grootste projecten van Bolivia. Ook een van de langst bestaande projecten, en dat was goed te zien, alles zag er goed en ´af´ uit. De kinderen stonden ons weer op te wachten, en na hun hartelijke begroeting werden we ontvangen in de kerkzaal. De muziek begon enthousiast te spelen, en bij het 2e liedje werd er zelfs gedanst door sommige deelnemers met de kinderen. Een vrolijk gezicht. Twee kinderen voerden een dramastukje op, en toen kroop er een meisje van een jaar of 12 denk ik achter het drumstel, en een ander meisje achter het keybord, en samen speelden ze een opwekkingslied.
Daarna kwam de pastor van het project naar voren, die bewogen vertelde hoe het project (ongeveer 20 jaar geleden) was ontstaan. Alle kinderen die toen in het project zaten, hebben geholpen met de opbouw; ze hebben stenen gesjouwd en geholpen met het metselen, daardoor is het echt 'hun' project. Later ontmoeten we nog wat studenten die dat verhaal inderdaad na konden vertellen. Bijzonder.
Wij zongen weer 2 spaanse liederen Abba Vader en Zoekt eerst het koninkrijk van God dat we hadden ingestudeerd. We kregen een broche en een kaartenhouder in Boliviaanse stijl aangeboden, en toen kregen we een rondleiding door het project.
Daarna mochten we als groep in een klaslokaal een les bijwonen. De les ging over gehoorzaamheid aan je ouders. Het was niet de eerste keer die week, dat ik dacht dat Nederland op sommige punten ook behoefte heeft aan een Compassionproject; en dit was ook weer zo'n moment. Eten, kleding en geld hebben de meesten van ons wel genoeg, maar praktisch onderwijs over het geloof wat kinderen mee krijgen is vaak (alleen) traditioneel en/of weinig.
Na de les mochten de kinderen nog 10 minuten vrij spelen, en ze renden naar de kast om spelletjes te pakken om met ons een spelletje te spelen. Ik speelde een spelletje Bingo mee. Daarna was het tijd om te eten, en gingen we naar de eetzaal. Daar kregen we weer rijst/kip/aardappelen/groente. Ik schrijf weer, omdat we dat al eerder kregen op een project. Dit wordt vaak gegeten, en ook soep heb ik al meermalen gezien. Alles vers gekookt. De bedrijvigheid ging door, en na het eten zagen we nog hoe nieuwe kinderen werden in geschreven en geportretteerd. Erg leuk om dat te zien!
Daarna was het tijd voor een huisbezoek, en met mijn groepje bezochten we een gezin met 8 kinderen; allemaal in de tienerleeftijd of ouder, maar 2 (ongehuwde) dochters hadden een kind, waar moeder dan op pastte. We stelden vragen en ze vertelden over hun leven. Het huis bestond uit 1 kamer, met 3 tweepersoonsbedden. Geen licht, electriciteit of stromend water. Het huis was niet van hen, maar van iemand anders, en ze mochten er per gratie een paar jaar wonen. Ze wisten niet hoelang, en die onzekerheid is lastig. Drie kinderen uit het gezin werden gesponsord, en een van de kinderen die gesponsord werd, een jongen van 16, zat naast me op het bed. Toen ik door vroeg naar zijn sponsor, bleek dat een goede vriend van mij te zijn!! Wat bijzonder! Deze vriend heb ik een aantal keer gezien, hij heeft een hart voor Bolivia (hij heeft daar veel sponsorkinderen en gaat er elk jaar heen, geeft soms ook engelse les op projecten) en via internet hebben we regelmatig contact. We baden voor het gezin, en namen afscheid.