Afscheid van little miss sunshine...

Eigenlijk weet ik niet eens waar ik moet beginnen,
ik vind het nog steeds zo ongelofelijk...
Ruim een jaar ben ik haar schrijfsponsor geweest...
Afgelopen week werd ik gebeld door iemand van Compassion,
dat ons jongste schrijfkindje Susan van 4 jaar uit Uganda, 2 weken geleden is overleden.
Ze is verdronken. Ze ging water halen met haar vriendinnetjes,
omdat het nu de regentijd is in Uganda is het nogal slikkerig, en slierde ze uit....
Haar vader was de moeder op gaan halen uit het ziekenhuis... die was net bevallen...

Elke keer als ik naar dat lieve lachende gezichtje, die vrolijke bolle wangetjes en die mollige armpjes kijk, -net als onze Loïs- dan huilt mijn hart... wat zullen die ouders zich verscheurd voelen.
(ook al hoort de dood in Uganda -ook van baby's en kinderen- meer bij het leven dan hier bij ons in het westen, op die manier dat bijna elke familie er wel mee te maken krijgt)
Dit weekend mag ik een afscheidsbrief naar de familie schrijven, 'dat wordt altijd erg gewaardeerd'....
De juiste woorden vinden lijkt me best moeilijk...

  Gister hoorde ik dat een kennis van een familielid haar kindje in de moederschoot verloor. Ze was ongeveer net zover zwanger als ik. Het kindje leefde al een tijdje niet meer hadden ze gezien op de echo. Elke keer als ik mijn baby voel bewegen, koester onder mijn handen, gaan mijn gedachten naar haar, naar haar kindje dat niet meer schopte... Dat zo stilletjes, levenloos geboren is...   Heer, omring hen met Uw liefde, mogen ze schuilen onder Uw vleugels van troost en barmhartigheid....