Tante Peet had verteld van een gezin in onze kerk die met de museumjaarkaart al veel plezier hadden gehad, maar wat bij mij de doorslag gaf was de verhalen van Pascale, de moeder die haar 4 kinderen thuis onderwijs geeft, en daar via een blog de wereld een inkijkje geeft. Ik volg haar al jaren, en zij bezoeken veel musea met de museumjaarkaart en de verhalen (recensies) die zij dan schrijft, hebben me enthousiast gemaakt. Door haar verhalen zijn namen als Naturalis, het Gevangenismuseum en het Kinderboekenmuseum al vertrouwd geworden.
Lezende op de site waar je allemaal heen kunt/mag met zo'n kaart, kwam ik al helemaal in de stemming.
Wat wel weer jammer is dat we he-le-maal in Zeeland wonen ;-) en de meest leuke dingen vaak in grote steden te vinden zijn, maar goed, hee, komen wij, plattelandsgezinnetje, daar ook eens.
We besloten om met tante Petra een dagje uit te gaan, en dachten; over een grote stad gesproken, laten we naar Amsterdam gaan; naar het Scheepvaartmuseum, want daar was een tentoonstelling over slavernij, die tante graag wou zien.
We kochten een voordelig treinkaartje (ja, Lief ging sinds jaaaren weer eens met de trein mee ;-) waar óók nog een rondvaart bij in zat.
De heenreis vloog voorbij, en binnen 2 uur stonden we in Amsterdam.
Loïs moest op straat een handje geven, maar dat wil ze vaak niet.
Ik heb haar meer dan eens aan de kant moeten trekken, aan moeten manen door te lopen, OPZIJ! want verkeer in de grote stad is iets eh... drukker.
Ze loopt dan zo rond te kijken dat ze vergeet op te letten.
Je zou denken dat rond kijken en opletten hetzelfde zou kunnen zijn, maar in Loïs' geval is dat niet zo. ;-)
Het museum is een een prachtig gebouw gevestigd, en van uit het open pleyn kan je naar de noord, oost en west-galerijen (in zuid kan je eten en plassen enzo ;-). We gingen eerst naar oost; de schilderijen en de kompassen en atlassen en-nog-meer.
Maar Loïs had geen rust; die wilde maar naar dat grote schip buiten.
Dus daarna naar noord en het schip bekijken. Dat was ingericht voor kinderen om te verkennen; kanonnen, hutjes, een groot stuurwiel en een grote voorraadkamer. Loïs wilde meteen allerlei scenario's uit gaan spelen.
Wel jammer dat we daar niet echt tijd voor vrij konden maken, want we wilden de andere dingen ook nog zien.
Dus door naar west. Het verhaal over de walvis vonden ze indrukwekkend, en Sara vooral zielig. Ze blijft dan echt doorvragen naar het nut van walvisvangt, en waaróm.
Dan was er nog een gedeelte waar je het idee kreeg in een soort grote vissenkom te zitten, onder water. Er lagen pakjes voor kinderen om je te verkleden als vis of zeedier en een schelp waar je je in kon verstoppen. Ik had Loïs daar met gemak een paar uur kunnen achterlaten om te spelen....
Het 'Zie je in de gouden eeuw', waar bijzondere mensen uit een bijzonder tijd hun verhaal vertelden, vonden we allemaal een van de mooiste. Er waren filmfragmenten op een groot doek waarin oa een slavinnetje uit die tijd haar verhaal vertelde.
Dat brengt de voorwerpen meteen tot leven, vind ik.
Ik merk dat van geschiedenis hou, van verhalen, en vooral als het zo dichtbij gebracht wordt door voorwerpen en beelden.
Terwijl Lief met de kinderen het gedeelte wat over de Amsterdamse haven ging bekeek, gingen Petra en ik naar de tentoonstelling over slavernij, ivm 8+. (Achteraf hadden we het best met z'n allen kunnen doen, vond ik, maar dat is wellicht voor elk kind anders)
De zeereis, het virtuele avontuur op zee, hebben we even gelaten voor wat het was, van de zomer hopen we weer genoeg live avonturen in onze eigen bootjes te gaan beleven ;-) nee hoor, het was vooral omwille van de tijd, want we wilden de rondvaart niet missen weet je.
Dingen die ik voor mezelf bedacht:
- eigenlijk moet je een museum 2x bezoeken. De eerste keer bekijk je alles, de 2e keer ga je naar de dingen die je kinderen het leukst vonden. Als we nog eens gaan, dan zou ik met Loïs bijv. de tijd nemen om een uur in die vissenkamer te gaan zitten, en nog een uur op die boot. Want ze wou zo graag spelennnn ;-)
Met Sara samen zou ik de tentoonstelling over slavernij dan nog wel eens willen bekijken en met Job de zeereis ondernemen ;-)
- ivm het treinkaartje kon dat nu niet, maar ik denk dat je het best meteen na openingstijd kunt beginnen. Het was nu niet heel druk, maar er waren ivm de vakantie nu speciale rondleidingen, en die zitten natuurlijk al veel vol als je later komt.
- over die speciale rondleidingen gesproken; dat zou een volgende keer ook leuk zijn. Er liepen mannen met handpoppen (een rat en een muis oid) die 'hun verhaal' van op de boot vertelden en je dan mee de boot opnamen, en Loïs stond daar smachtend bij. Maar helaas, de groep zat al vol. Tijdens een rondleiding kom je meer te weten en zij weten de aandacht van de kinderen lang(er) vast te houden.
Het opstappunt voor de rondvaartboot naast het museum bleek niet de juiste te zijn. Dus liepen we terug richting station. Na wat navragen kwamen we bij het goede opstappunt, maar jongens, wat een RIJ!! We waren allemaal zo gaar als boter, maar we besloten toch even te wachten. Na een tijdje kwam er een boot waar een derde van de rij in ging. En na een kwartiertje nog een. Uiteindelijk kwam het goed, en zaten we in de boot.
Daar kwamen we weer helemaal bij. Wat leuk om door de grachten te varen en de verhalen te horen, tussen het lawaai van de motor door ;-)
Toen de voice-over vertelde: 'We varen nu door de Herengracht. De Herengracht is vernoemd naar...' zei Loïs: 'Oh mama, hoorde je dat? Ze hebben deze straat naar de Here genoemd!' ;-)
Eenmaal weer uitgestapt waren we allemaal weer opgeknapt van de rust en besloten we ergens wat te gaan eten. Nou, ideeën genoeg als je even rond keek! Het werd kebab, shoarme, falafel en een turkse pizza! Heerlijk was het!
Toen was het echt weer tijd om naar de trein te gaan, want we hadden nog meer dan 2 uur reizen voor de boeg!
De terugreis voelde dan ook veel langer; we waren allemaal moe.
We deden nog een spelletje Uno en het laatste halfuurtje las ik het tweede deel van Remi, 'Alleen op de wereld', die we uit de schoolbieb hadden geleend, zachtjes uit voor de kinderen.
Om kwart voor 10 kwamen we thuis, wat een lange dag, maar was was het geslaagd!
We vonden het allemaal een leuk idee om er maar meteen een traditie van te maken; elk jaar een dagje uit met tante Petra. Volgend jaar wellicht naar het Tropenmuseum ;-)
Volgende week dinsdag vliegt tante Peet alweer terug naar Angola. Daarom hadden we dit weekend nog een afsluitende bbq met haar thuisfrontteam.
2 opmerkingen:
Wat een leuk dagje uit zo samen!
En herkenbaar.. wij kochten vorige week ook na lang dubben voor ons allemaal een museumjaarkaart. Zo blij mee en ik geniet al helemaal in 't voren van wat we allemaal kunnen gaan doen en bekijken :-)
Wat n leuk, ondernemend verhaal! Ik zie het helemaal voor me, Loisje middenin die grote stad (die wist niet wat ze méémaakte natuurlijk).
Ik bewonder het wel hoor, dat je zoiets doet, ook nog eens met 'n beebje erbij.. Ik zou echt gesloopt zijn, denk ik (was jij misschien ook wel, maar je deed 't toch maar mooi!)
Een reactie posten