Kamperen

We waren weer, net als vorig jaar, met onze vrienden 2 nachtjes kamperen op de camping van het Zilveren Schor. Dit jaar allebei met een kindje meer ;-)
Zwangere schoonzus met haar man en kind sloten ook aan, en nog een andere zwager en schoonzus kwamen ook met hun caravan. Acht kinderen onder onze hoede.

Lief en z'n vriend waren met hun bootjes 's morgens vroeg al vertrokken voor een ongeveer 4 uur durende reis naar het veerse meer. Job was ook mee, want een paar extra handen is altijd handig op een zeilboot, zeker als je ook nog sluizen door moet.
Wij vrouwen pakten thuis de boel in (en dat is niet m'n sterkste kant :s) en vertrokken 's middags met de auto's. Toen we daar aan kwamen bleek dat we deze keer niet aan het water konden staan met de tenten. Die plaatsen bleken afgehuurd door een groep van zo'n 50 personen, die toestemming hadden om tot 4 uur 's nachts door te feesten, vertelden ze ons. Of we dat niet wisten? Neuj.
Maar goed, de mannen hadden al een ander leuk plekje gevonden, wat achteraf in een uitham tussen de bossen. Ook goed. Achteraf bleek aan het water nog een flinke wind te staan (en we hebben nu 2 baby's he) en de kinderen speelden heerlijk in de bossen rond de tent, dus het was eigenlijk helemaal okee. Maar, toegegeven; ik was eerst ietwat teleurgesteld ;-)
En ja, om ongeveer 2 uur 's nachts hieven ze bij het kampvuur inderdaad allemaal liederen aan. Dat duurde ongeveer een uurtje en dat werd het stil...
Gelukkig waren wij toch al gewend aan niet doorslapen ivm een baby, en ik slaap in een tent nooit zo best (wie wel?) maar deze keer toch beter dan ooit omdat ik mijn vest aangehouden had, met het oog op; baby naast me die wil drinken = mama bibberend half boven de dekens.
Dus; ga je kamperen, en heb je het ook altijd koud op dat luchtbed? Houdt gewoon je kleding aan 's nachts, en doe er nog een vest overheen.
Wakker worden met een frisse neus, temidden van vogel gefluit en de geur van nat gras is wat het slapen in zo'n tent toch steeds weer de moeite waard maken ;-)
Ik weet het; ik zeur, ik hou al op. Ik ben gewoon geen ras-kampeerder. ;-)

En als ik dan 's morgens rond 8 uur over zo'n stille, slapende camping liep (want ja, wie om 4 uur gaat slapen, zit meestal niet om 8 uur al aan de koffie ;-) dan had ik soms gewoon zin om spontaan even dat Frans-Bauer-refreintje van die nacht 'es flink aan te heffen. Of 'Hoor, de vogels zingen weer, wat doe jij? Wat doe jij?'.
Flauw he, ja. Ik heb het niet gedaan hoor. Ik durf dat niet eens joh ;-)

Lief sliep op z'n zeilbootje, die in het kleine camping-haventje lag, de eerste nacht samen met Loïs, de 2e nacht met Sara en de laatste met Job.

Wat deden we nog meer behalve kletsen met onze buren-groep en gluren in hun kookpot-boven-het-vuur naar hun aardappelstoofpotje? (mmm, dat rook toch lekker!)
Op zaterdag was in Arnemuiden een rommelmarkt(je!) en daar gingen we even heen. We kochten allemaal wel wat (varierend van koffie tot een dvd) maar wat Job scoorde is nog wel het meest vermeldenswaardig: een oud, gaar, klein BBQ-tje.
Onze kinderen stoken graag vuurtjes, had ik dat al eens verteld?
En zoiets valt ze dan ook meteen op; het stond onder het kraampje, en ik was er al voorbij, maar hij bleef stil staan en er naar kijken, met z'n handen in z'n zakken. Dan weet ik het al he ;-)
Ik was doorgelopen, maar Lief snapte het, en gaf het kind een euro. En daar liep hij met het BBQ-tje onder z'n arm.
Weer op de camping moest er meteen in gefikt worden. Oom deed wel mee, en de hamburgers werden meteen tevoorschijn gehaald.
Alhoewel we dus niet bij de kampvuurplaats konden zitten ivm de groep, hadden we onze eigen kampvuurplaats; rond het BBQ-tje.
En geloof het of niet; het ding is ook nog mee naar huis gegaan; inmiddels heeft hij er, op een vrije middag, alweer een frikandel op gaar gebraden ;-)

Natuurlijk gingen we ook nog varen. We zijn naar Middelburg gevaren, toen stond er geen wind, en dus moest de motor aan. Dat vond ik eh, niet zo erg. Ik heb nl als sinds kind al watervrees (dwz in mijn geval; ik vind het eng als het heeeel diep is en ik heb een gruwelijke hekel aan kopje onder gaan :s) en daarom vind ik zeilen eng. Want dat gaat wel eens scheef, en de wind kan onvoorspelbaar zijn, en oh, onvoorspelbaar-en-ik... dat gaat maar zelden goed samen ;-)
Maar. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik het toch vast moet kunnen leren om gewoon in de zeilboot te zitten zonder aangespannen buik, elke keer luchthappend als we scheef gaan en dan de kinders in hun kraag te grijpen?
Maar ik vond het niet zo erg dat dat van-mezelf-verplichte-wennen niet meteen hoefde te beginnen. We kwamen aan in Middelburg en aten met z'n allen een frietje daar. De kinderen kregen een gratis ijsje toe.
En we zijn nog een keer naar het strandje gevaren. Daar gingen de kindjes kwallen vangen, en moesten we al veel te snel weer terug.