Lastig

Vanmorgen was ik met m'n kleine dreumes in een tweedehands kleding zaak. Daarvoor hadden we regenlaarsjes voor haar gekocht, de bakker bezocht en even bij de Action binnen gewandeld. Daarna kwamen we ons oppaskindje nog tegen, waar we even mee hadden staan kletsen. Dreumes begon intussen moe te worden. Soms neem ik haar in de buggy mee, maar als ik niet te veel moet hebben, laat ik haar meestal zelf lopen, zo als nu. (lang in de buggy zitten is trouwens niet aan haar besteed, zeker niet als je stil staat ;-)
Bijna bij de auto bedacht ik me dat ik wel even bij de tweedehands kleding zaak binnen wou kijken, de wintercollectie zou er vast al wel hangen.
En ja hoor, dat was zo. Ik zocht wat tussen de kleding in de rekken, en ondertussen liep Michal wat rond. Ik probeerde ze wat bij me te houden, maar dat lukte niet zo. Toen ze voor de 2e keer met een stel tweedehands laarzen aan kwam zeulen, nam ik haar mee naar het speelgoed, wat altijd aanwezig is in die winkel.
Ik zette de bakken op de grond zodat ze er bij kon, en speelde even mee.
Ik pakte de rokjes en ging de paskamer in. Inmiddels was de dreumes alweer aan het rennen op haar korte beentjes, in de gangpaden. Het speelgoed was niet interessant om er alleen mee te spelen.
Hmm. Ik probeerde haar achter m'n gordijntje te houden, maar tevergeefs ;-)
Behalve de eigenaresse waren er nog 2 dames in de winkel, die kletsen af en toe wat met elkaar, en ik hoorde de ene tegen de ander zeggen: 'Ja, dan laat je ze toch thuis, als je wilt winkelen!' en terwijl m'n dreumes even aan haar been pakte om haar te passeren zei ze 'Hey, ik ben je moeder niet!'.
Het duurde even voor ik door had dat zij zich al een tijdje ergerden aan het gedrag van Michal. Ik voelde me op slag heel ongemakkelijk.
Ik had meteen geen zin meer om te passen, en heb snel een keus gemaakt en de rest terug gehangen. Ondertussen het meidje wel 5x ergens vandaan gevist. Ik liet haar niet meer los, (gil!) en ging snel afrekenen.
De eigenaresse was niet echt vriendelijk, en ik vroeg me af of zij zich ook geërgerd had aan m'n kleintje.
Zo, gauw de winkel uit, en Michal in de auto stoel.
Toen ze zat, bedacht ik me dat ik het speelgoed niet meer op de plaats had terug gezet. Wat nu? Teruggaan? Ik geneerde me al bij het idee. Maar ik deed het toch. Toen ik de winkel binnenstapte, zag ik dat de eigenaresse het net had opgeruimd. Ik zei sorry en dat ik dat was vergeten en net wou komen doen, en vluchtte de winkel weer uit.
Eenmaal in de auto op de terugweg merkte ik dat ik helemaal in mineur stemming was van het hele gebeuren.
Gek eigenlijk, eerder op straat en in de andere winkels hadden mensen lief naar Michal terug gegroet als ze 'Eeeeeeej', riep, ze had een stuk eierkoek gehad bij de bakker en ze waren vriendelijk tegen haar bij de kassa van de Hema toen we de laarsjes betaalden voor de kleine meid. En dan is er een voorval waarbij mensen wat minder aardig zijn over en tegen m'n meisje (en indirect naar mij)
en dan ben ik gelijk uit m'n doen.
Niet iedereen kan evenveel van kinderen hebben, dat weet je toch gewoon.
En al die ándere mensen daarvoor dan, denk daar dan aan... maar op één of andere manier blijft zo'n soort reactie een grotere invloed op me hebben dan ik wil, vooral omdat het uitgesproken is. Als het bij blikken blijft gaat het nog wel, en ook al sprak ze me niet rechtstreeks aan, het voelde wel zo ;-) en het duurt ook thuis nog even voor ik m'n draai weer heb gevonden.
Ik pas het dreumesje haar nieuwe rood-met-witte-stippen-regenlaarsjes, en ze stapt dapper rond.
Vanmiddag een heerlijke gehaktbal-schotel maken voor vanavond bij de sla en aardappelen en nog naar vioolles met Loïs. Huppetee.
Kijk, zo'n mondje maakt ze als je om een kus vraagt ;-)

* Hebben jullie ook zoiets wel eens meegemaakt? Hoe heb jij gereageerd?