Veel indrukken opgedaan. Hij bracht rood woestijnzand mee en gebreide marokaanse mutsjes.
De eerste dagen dat hij weg was, miste ik hem het meest. Daarna wende het wel een beetje, én na de eerste week kon het aftellen al wel beginnen.
Ook met de kinderen ging het best goed.
Wat is het heerlijk om weer met z'n allen thuis te zijn!
Gisteravond kwam ik laat thuis, en het hele huis was al in diepe rust.
Zachtjes sloop ik naar boven, en deed in onze kamer even het licht aan; om te kijken waar de kleine sliep.
Die lag, met rode wangetjes, bij haar papa te slapen; rug tegen rug, op hetzelfde kussen.
Ik deed het licht aan en kroop stilletjes in bed op m'n eigen plekje.
Ik kon niet meteen slapen, maar lag dankbaar te luisteren naar de ademhalingen die ik hoorde.
Zijn zware ademhaling klonk me weer zo heerlijk vertrouwd in de oren.
Zoiets simpels kan me dan zo'n gelukkig dankbaar gevoel geven....
'Geluk is blijven verlangen naar wat je al hebt.'
Die las ik gister, en ik herkende het ♥
4 opmerkingen:
Mooi!
Wat n mooi geschreven blog! Kan het helemaal voor me zien, hoe je daar wakker dankbaar lag te zijn in het donker..
Gaaf voor hem zeg, dat is wel een unieke vakantie!
En heerlijk, om daarna weer compleet te zijn, samen thuis.
Wat fijn om dat weer bij elkaar te mogen zijn!
Maar langer dan twee weken moet het toch niet duren hè? Je beschrijft het heel beeldend. Mooi en warm. Dank je wel voor het delen.
Een reactie posten