Verhaal: 'Armando'- deel 2

Amanda wordt wakker van een klagelijk huilgeluidje, en iets dat beweegt in haar armen. En dan realiseert ze het zich weer; ze heeft een kindje! Ze kijkt tussen de doeken en ziet dat Armando's gezichtje al helemaal nat is van zijn tranen. Hij heeft natuurlijk honger! Snel legt ze hem aan de borst en dan is hij stil. Opnieuw vouwt ze haar handen en dankt haar Vader in de hemel, die haar dit kleine wondertje gegeven heeft. Als Armando genoeg heeft, valt hij weer in slaap. Maar Amanda kan niet meer slapen, ze moet er weer op uit, anders heeft ze geen eten vanavond. Voorzichtig pakt ze Armando op, en knoopt hem in een doek, die ze voor haar borst hangt. Moeizaam staat ze op; haar rug doet pijn, maar ze moet doorzetten, voor Armando en voor haarzelf. Ze kruipt de hut uit; en gaat op weg naar het centrum van Manilla. Voor ze zwanger raakte, werkte ze regelmatig bij een man, waarvoor ze krantjes moest verkopen, maar toen ze zwanger raakte, zei Leis: 'Kom maar terug als je er van af bent.' Ze had nog geprobeerd, of ze toch niet mocht blijven; want juist nú had ze het geld zo hard nodig, maar de man was niet te vermurwen. Toch werkte ze altijd goed voor hem, altijd gaf ze trouw al haar verdiende geld af, terwijl er zoveel zijn die vaak wat achterhouden. Dat wist Leis wel, maar een zwanger meisje moest hij toch niet hebben.
Toch wel een beetje gespannen, stapt Amanda het donkere, vunzige pand binnen. Gelijk komt Viza, het straathondje van Leis naar haar toe. 'Die is in elk geval blij dat ik weer terug ben', denkt Amanda. Leis staat met zijn rug naar haar toe, kranten op te stapelen. 'Ben je nu pas terug Zaza, volgende keer sneller', bromt hij. 'Ik ben Zaza niet, ik ben Amanda', zegt ze bedeesd, en zachtjes loopt ze naar hem toe. Met een ruk draait Leis zich om, 'Amanda! Ik dacht dat je nooit meer zou komen, ik ben blij dat je terug bent, maar...', abrupt stopt Leis met praten, als hij het bundeltje op Amanda's buik ziet. 'Héb je het kind nog? Joh, leg het toch op straat, wees blij dat je er van af bent, 't is je zo tot last, je bent nog zo jong', bijna vaderlijk kijkt hij haar aan. Amanda krijgt tranen in haar ogen bij het horen van die woorden. 'Maar Leis', zegt ze hem door haar tranen aankijkend, 'God heeft hem gemaakt en aan mij gegeven, dan mag ik hem toch niet zomaar weg doen, ik moet juist goed voor hem zorgen', terwijl ze het zegt doet ze de doeken een beetje opzij, en zegt; 'Kijk nou Leis, als jíj nou zo'n kereltje van jezelf had, zou je het dan ook om laten komen?' Leis doet een stap dichterbij en kijkt tussen de doeken. Twee grote bruine oogjes kijken hem als het ware smekend aan. Hij kijkt weer naar Amanda, en ziet haar smekende blik. Hij legt zijn hand op haar smalle schouder en zegt; 'Ik waardeer je moed, je mag komen werken.... ook al heb je nu een kind...' Amanda glimlacht; 'Dankjewel Leis. God heeft m'n gebed verhoort!' Leis fronst zijn voorhoofd. 'Ja', zegt Amanda, 'ik had God gevraagd of Hij ervoor wou zorgen dat u me weer aan zou nemen, óók met Armando. En m'n gebed is verhoord'. Leis knikt. 'Wonderlijk meisje ben jij....van die god mag je ook niet liegen zeker, geef je daarom soms als enige altijd zo netjes je geld af?' Amanda knikt. 'Dan wilde ik maar dat iedereen in jouw god geloofde, dat zou mij een hoop geld schelen', en met die woorden draait hij zich om, om een bundel kranten te pakken, die hij overgeeft aan Amanda. Daarmee beschouwt hij het gesprek als beëindigd. Amanda draait de doeken met Armando erin op haar rug, en met de bundel kranten in haar armen verlaat ze het pand...