Verhaal: 'Armando' - deel 8

En zo zit de moeder van Amanda een poosje later aan het ziekbed van haar dochter, dat haar sterfbed zal worden. Amanda kijkt haar moeder lang aan. 'Mama, zou jij voor Armando willen zorgen, als ik er straks niet meer zal zijn?' Moeder kan bijna niks zeggen, haar fluisterend 'ja' is nauwelijks te horen. Maar Amanda weet genoeg. 'Wil je hem dan ook over Jezus vertellen?' Weer is haar 'ja' bijna niet te horen, maar ze kijkt haar dochter recht aan, en Amanda wéét het; stiekum heeft haar moeder de laatste tijd met haar meegebeden en in haar hart heeft ze meegezongen als Amanda zong. Alleen....ze wilde het voor Amanda niet weten. Maar nú wel. Ze durft het haar dochter te beloven.
En dan vraagt Amanda aan Christine om haar kettinkje af te doen. Christine doet het, en geeft het aan Amanda. Het kindje ligt nog steeds op zijn vertrouwde plaatsje; in de holte van haar arm. En dan, doet Amanda het kettinkje bij haar zoontje om. Het kettinkje dat haar zo dierbaar is. Allen ontroeren als ze dat zien. Amanda's ogen glanzen zacht. 'Dat zal straks zijn enige aandenken aan mij zijn, een kostbaar teken', zegt ze zacht. 't Is net, alof ze het niet erg vindt om te moeten sterven. Als Christine dat haar vraagt, ze dat dat dat waar is. 'Want', zegt ze, 'ik ga nu naar mijn Vader toe, die altijd zo goed voor me gezorgd heeft!' Met zachte stem vertelt ze dan hoe vaak Hij haar uit en door moeilijke situaties heen geholpen heeft. "Ik vóél dat het niet meer lang zal duren voor ik naar Hem toe mag komen, Christine, wil je nog een keer een verhaal uit de Bijbel voor me vertellen?' Haar laatste wens. Christine kan bijna niet praten van verdriet, ze bewondert het vaste geloof van haar jonge vriendin, maar ze vindt het zo moeilijk om afscheid van haar te moeten nemen. Toch wil ze heel graag aan de laatste wens van haar vriendin vol doen. Ze denkt even na, en begint dan te vertellen.
Van Jezus, die als baby groeide in de schoot van Maria. Hoe hij geboren werd in een stal in Betlehem. En van de herders in het veld, die een grote schare engelen zagen, en hoorden zingen 'Ere zij God!'.
In de stilte die heerst is Amanda's zware, onregelmatige ademhaling goed hoorbaar. Maar haar ogen glanzen zacht. Het is heel stil. Opeens maakt Armando een geluid. Allen kijken naar het kleine kereltje. 'Hij wil dat we 'Er gaat door alle landen, een trouwe Kindervriend zingen'', zegt Amanda met hese stem. Dan zingen ze met z'n allen, Amanda voor het laatst voor haar kind. Armando kijkt z'n moeder onafgebroken aan. Hij ziet haar mond bewegen. Als het vers uit is, klinkt het opeens: 'Mama!' Dat zei Armando! Zijn mama glimlacht blij, en zegt langzaam: 'Dag mijn jochie, tot stráks!', ze heft haar hand op, en dan is Amanda Boven...

De anderen zitten bedroefd bij een. Snikkend zegt Christine; 'Amanda is nu bij haar Vader in de hemel, daar mag ze altijd zingen, samen met de engelen. Dat is onze troost, waar Amanda nu is, is het veel beter dan hier op aarde'. En zo wordt Amanda nog diezelfde dag begraven. Bij haar grafje zingen ze nog eenmaal het versje 'Er gaat door alle landen...' en Armando zegt weer 'mama'. Maar nu hoort ze het niet meer. Maar 't is net of Christine weer die zachte stem hoort, die bijna juichend zei; 'Dag mijn jochie, tot stráks!'
Na de begrafenis blijft Amanda's moeder nog 4 weken lang op de zendingspost. Samen met Christine zorgt ze voor Armando, die zijn moedertje ontzettend mist. Christine vertelt moeder ook nog heel veel uit de Bijbel, en samen bidden ze veel. Jezus is nu ook in het leven van de oma van Armando gekomen. O, als Amanda dát nog eens wist!